Paspoortranglijst van Schengenlanden 2026
Verschil tussen de ranglijsten
Schengenranglijst Rangschikt de paspoorten van Schengenlanden uitsluitend ten opzichte van andere Schengenlanden.
Wereldwijde ranglijst Toont de wereldwijde positie van diezelfde paspoorten.
Schengenlanden: geschiedenis, structuur en paspoortkracht
De basis voor het Schengengebied werd gelegd op 14 juni 1985, toen Frankrijk, West-Duitsland, België, Nederland en Luxemburg in het Luxemburgse plaatsje Schengen een akkoord ondertekenden. Het akkoord had tot doel de grenscontroles tussen de deelnemende landen geleidelijk af te schaffen en één gemeenschappelijke reisruimte te creëren. De Schengenuitvoeringsovereenkomst, waarin de praktische toepassing werd vastgelegd, werd in 1990 ondertekend en vanaf 1995 werden de controles aan de binnengrenzen daadwerkelijk opgeheven. In de daaropvolgende jaren breidde het gebied zich uit met landen uit Midden-, Noord-, Zuid- en Oost-Europa, terwijl Bulgarije en Roemenië op 1 januari 2025 volledig toetraden. Tegenwoordig bestaat het Schengengebied uit 29 landen: België, Bulgarije, Denemarken, Duitsland, Estland, Finland, Frankrijk, Griekenland, Hongarije, IJsland, Italië, Kroatië, Letland, Liechtenstein, Litouwen, Luxemburg, Malta, Nederland, Noorwegen, Oostenrijk, Polen, Portugal, Roemenië, Slovakije, Slovenië, Spanje, Tsjechië, Zweden en Zwitserland.
Het Schengengebied is niet hetzelfde als de Europese Unie, want IJsland, Liechtenstein, Noorwegen en Zwitserland maken wel deel uit van het Schengensysteem, maar zijn geen lid van de EU. Ierland heeft zich daarentegen niet bij het Schengengebied aangesloten en Cyprus heeft de fase van volledig lidmaatschap, waarbij alle controles aan de binnengrenzen worden opgeheven, nog niet bereikt. De kern van het systeem bestaat uit het afschaffen van reguliere paspoortcontroles aan de binnengrenzen, het toepassen van gemeenschappelijke regels aan de buitengrenzen en een gezamenlijk visumbeleid voor kort verblijf. De deelnemende landen werken daarnaast samen op het gebied van veiligheid, politiezaken, de aanpak van irreguliere migratie, justitiële coördinatie en gegevensuitwisseling via het Schengeninformatiesysteem. Wanneer de openbare orde wordt bedreigd of een ernstig veiligheidsrisico ontstaat, mogen lidstaten onder bepaalde voorwaarden en voor een beperkte periode opnieuw controles aan de binnengrenzen invoeren.
Paspoorten van Schengenlanden zijn over het algemeen sterk, omdat de meeste van deze landen beschikken over stabiele economieën, goed ontwikkelde overheidsinstellingen, betrouwbare identificatiesystemen en uitgebreide diplomatieke betrekkingen. Het recht op vrij verkeer voor burgers van de Europese Unie vergroot hun mobiliteit, doordat veel paspoorthouders in andere EU-landen kunnen wonen, werken en studeren. Een laag veiligheids- en migratierisico, biometrische paspoortnormen en intensieve gegevensuitwisseling tussen landen maken het voor andere staten bovendien eenvoudiger om visumvrije toegang te verlenen. Dankzij wederzijdse visumafspraken, economische partnerschappen en langdurige diplomatieke relaties hebben Schengenlanden ook visumvrije of vereenvoudigde toegang verkregen tot veel reisdoelen buiten Europa. Toch is niet elk Schengenpaspoort even sterk, want de positie op de wereldranglijst verschilt per land en hangt onder meer af van het buitenlandse beleid, bilaterale overeenkomsten, de economische positie en het internationale vertrouwen.
